Մտորում

Երազել դարձյալ,անրջել կրկին
Մոռանալ ներկան,տրվել անցյալին
Խեղդվել խոհերի ալիքների մեջ
Սկսել ապրել՝ապրել իրապես,
Եվ այնպես ապրել
Որ դեռ չեմ ապրել
Իմ ապրած կյանքում....


Եվ հուշերի մեջ անընդհատ փնտրել
Փնտրել՛,պրպտել միայն ու միայն
Այն ժամանակը իմ դժբախտության
Որ վաղ անցյալում թվացել էր ինձ
Երջանիկ մի պահ:
Դառը իրականությունը՝զուտ երջանկություն
Արհամարանքը՝սիրելու նշան
Եվ քո մերժում՝
Որպես ընտրության հավաստիություն:


Հիմա գտել եմ այն պատասխանը
Հակացել եմ ես ճշմարտությունը,
Որ նման է մի չար արկածի...
Որ պետք չէ սիրել առանց սիրվելու
Պետք չէ երազել առանց հիմքերի
Պետք է լոկ փակել սրտի դռները
Ու ապրել ինչպես վարդն է լուռ ապրում՝
Փշերում ծածուկ պահած իր սիրտը
Թշնամուց վայրագ,որ կոխոտում է
Առանց զղջալու ու ափսոսանքի....

Բողոք աշխարհին

Չնայած նրան,որ կանգնած եմ դեռ
Որ շնչում եմ դեռ,որ ապրում եմ դեռ
Բայց հոգուս խորքում՝սրտիս մռայլում
Ցավն է մնացել խարդախ մարդկության:

Մի անսիրտ ոհմակ՝ լցված չարությամբ ու խարդախությամբ
Անթիվ ժպիտներ ու դրավատանքներ
Կեղծ եք դուք՝շինծու,ծնվել եք չարից
Տարածում գտել ու չարացրել եք դուք այդ աշխարհը:

Ինչ եք դուք փնտրում?
Կեղծ փառաբանում ,թե չարած գործին
Շինծու պատասխան?
Չգիտեմ թե երբ,չգիտեմ որտեղ
Բայց վստահ, եղեք որ կգա օրը
Երբ ձեր աստվածը՝ինքը սատանան
Կհասկացնի ձեզ ,որ սուտ խոսքերին
Պետք չե հավատալ,
Եվ շռայլելով սուտ ու փուչ խոսքեր
Ինքտ ես դառնում կեղծիքի վկան:


Երազեք դարձյալ,ժպտացեք դարձյալ
Մեկ է դեռ վաղուց փոշի եք դարձել
Իմ համար ,եվ այն մարդկության համար
Որի հոգում դեռ գոնե մի փոքր
Հույս ու ձգտում կա
Դեպի արդարին ու դեպի բարին:

Գիշեր

ՄԻ խավար գիշեր,մոռացված հուշեր
Մի անմեղ հայացք դաջված իմ սրտում:

Մարող երազներ,հուսահատ մի սիրտ
Չքված երազանք` մարված առհավետ:

Լքված մի սենյակ մոռացված հեռվում,
Այնտեղ մենակ եմ` մենակ առանց քեզ...
Չկաս դու՛,չկաս
Չկա տառապանք,չկա եվ արցունք...

Պայծառ էր՝ գարուն
Արեվ իմ հոգում,կյանքը աչքերիս
Հավատ իմ սրտում:
Հայտնվեցիր դու,բերեցիր քեզ հետ
Տանջանք,մղկտանք,անքուն գիշերներ....

Սպասում երկար,երկար տաղտկալի
Թախծոտ մեղեդի ու դժբախտ մի սեր,
Որ երկա՛ր,երկա՛ր լուռ տառապանքի
Պատճառ է դարձել:

Իսկ ինչին եմ ես այսքան սպասում?
Միթե չեմ տեսնում,միթե կույր եմ ես?
Ոչ ես կուր չե՛մ,բնավ էլ կույր չեմ
Ես պատժված եմ անկեղծ սիրելու
Եվ քե՛զ,միայն քեզ
Իմ պատուհանից տեսնելու համար....

Բացված առավոտ,չփակված աչքեր
Արեվի Ճաճանչ ու նորից խենթ սեր...


Նորից նույն կյանքը,նորից նույն սերը
Նույն ենք նաեվ մենք
Մեր փուչ հույսերը...
Գեթ մի բան փոխվեց մի գիշերվա մեջ
Սպիտակ մի թել նորից բույն դրեց
Քո վարսերի մեջ....

Անվերնագիր

Մտքերս՝ մոլոր,քայլերս ՝դանդաղ
Աչքերս նայող քո ճանապարհին,,,
Եվ սիրտս տկար՝ սիրո կորստից
Եվ հոգիս համեստ,
Խոնարհվել է քո այդ նուրբ ժպիտին:

Հիշում ես օրը դու մեր բաժանման?
Քո սրտից հեռու՛ հեռու՛ վանեցիր,,,
Եվ նուրբ աչքերը քո այդ գեղեցիկ
Ինձ դաժանաբար ոչ՛,ոչ՛ ասացին:

Չէ՛ դու չես հիշի,դու անզգա ես
Քո սիրտը միայն նրան է հիշում
Նրա ժպիտը,նրա խոսքերը
Եվ նրա խոստումը մոռացաված հեռվում:

Չէ ես դաժան չեմ
Կներեմ ես քեզ՝
Հայացքի համար այդ քո խորիմաստ,
Խոսքերիդ բոլո՛ր,բոլոր ինձ ասած,
Թեեվ խոսքեր չեն այլ խաբելու նոր միջոցներ են,,,


Իսկ դու կարող ես ինքդ քեզ ներել?
Երբ արդեն գիտես որ ինչ որ մեկին
Դժբախտություն էս միայն պատճառել,,
Դու մեղավոր ես դա ակնհայտ է
Իզուր մի փորձիր քեզ արադարացնել՝
Պատճառներ փնտրել տեղի անտեղի,
Իսկ եթե չկան ինքդ ստեղծել,,,

Մեռած էս արդեն դու ինձ համար,
Իմ սրտիը համար՝ցավից դալկացած
Հեռացիր ինձնից թող ինձ դու մենակ,,,