Մի օր էլ անցավ

Մի օր էլ անցավ .այն բութ օրերից
Որի կարիքը բնավ էլ չունեմ
Մի օր էլ անցավ .այն  սուրբ օրերից
Առանց որի ես ընթացք չունեմ:

Մի օր էլ անցավ .անգութ օրերից,
Որի գալստից սիրտս նվաղում,հոգիս տրտնջում
Մի օր էլ անցավ .այն խինդ օրերից,
Որ վերածվում է դրախտի հայլու:

Հենց այդ օրերին քո հրկեզ փայլից
Արեւը շիկնում, քո շուքից տրտմում
Ու մայր է մտնում
Իսկ դու չես գալիս...
Եւ քո փոխարեն ՝
Իբրեւ վերքերիս մի նոր թարմացում
Գիշերն է գալիս
Անողոք ,անսիրտ նա կուլ է տալիս
Եւ հրկեզ փայլդ, եւ մայր արեւից
Մխիթարանքի,նո կյանքի համար
Պարգեւանք տրված շողը արեւի:

Միթե՞ մինչ այսօր դու չես հասկացել,
Որ այս անիծյալ,
Միֆերով շինված անխախտ գիշերը
Ինձ ու քեզ բնավ ոչինչ չի տալիս .
Ուրվականներն են մեր լոկ  փարվում
Ժամերով մ նում ջերմ զրույց անում
Հետո հասկանում պահի սարսափը,
Մեր անողջամիտ
Անսիրտ ու անտեր այս ծով պարապը
Միրաժի նման ի չիք է դառնում:
Միթե՞ չգիտես ,որ ժամանակը
Այո՛ ,հենց այդ նույն,սին անճարակը
Ոչ ինձ է դառնում նոր սպեղանի
Եւ ոչ քեզ տալիս ինձ գնահատման մի առիթ եւս:

Այդ ժամանակը տրված է գալու
Եւ ոչ անդադար ողբագին լալու
Սեւը տրված է սպիտակին նոր արժեք տալու
Եւ ո՛չ նենգաբար երկրպագելու,պաշտելու համար:
Հույսը տրված է մոտ ընկերոջը
Միշտ տալու համար,ոչ ունենալու:
Կյանքը տրված է ոչ թե քանդելու,ապականելու
Այլ քո իղձերը,հոգու գանձերը
Վերստին անգամ ցույց տալու համար:



Մի օր էլ անցավ այն հին օրերից
Որ նորանում է եւ անդարձ գնում,
Մի օր էլ անցավ այն նոր օրերից
Որ հնանում ,փտում գնում է
Առանց բաղձալի քո ճառագումի....

Թե Ինչով է տարբերվում սողացող օձի ֆշշոցը մեր կողքին քայլող շան հաչոցից...

Շները հարձակվում են պատեհ ,անպատեհ առանց որեւէ պատճառի եւ սսկվում են հասարակ հարվածից:Իսկ  երբեւէ լսե՞լ եք որ օձը հետապնդի մարդուն եւ կծի:Իսկ մենք շանը անվանում ենք մարդու բարեկամ եւ ընկեր,օձին՝ ստորաքարշ:Նույն երեվույթն է հոմոսափիեսիկ ոլորտում:Սովոր ենք արժեւորել անարժաններին՝ պախարակելով մեր կողքին եղած լավը:Նսեմը երբ հրաժարվում է իր հերթական չարագործությունից մենք նրան մեծարում ենք,իհարկե,ի՞նչպես կարելի է ուրանալ այդպիսի զոհողությունը:Իսկ մեր կողքին կուչ եկած բարեկամը երբ ինքնապաշտպանության է  դիմում դառնում  եւ պայքարում է իր նվազագույն արժանապատվության համար  դառնում է զազրելի,եղկելի :
Հ ,Գ Չեք կարծում որ ժամանակն է վեարձեւությունների:

Դիմակավորությունը ,որ դարձել է գերակա ուղղություն

Դիմակավորությունը ,որ դարձել է գերակա ուղղություն


Աստված ստեղծելով մարդուն նրա զոհը դարձրեց տվյալ պարագայում նրան հավասար արարծներին՝ կենդանիներին ,ապա հայտարարեց,որ ինքն է ճշմարտությունը ճանապարհը եւ կյանքը...
Այդ պահից նա սկզբնավորեց մարդկային հարաբերությունների մի անքակտելի գաղափարի ,որ կոչվում է <<դիմակ >>:Մի գաղափար,որը այսօր դարձել է շատ շատերիս ուղեկիցը եւ իր հզոր շղթաներով կապել է մեզ իբրեւ հավերժ ստրուկներ:Մերժե՛ք այն գաղափարը ,որ տարանջատումներ են մտցնում դիմակների եւ վերջիններիս կրողների՝դիմակավորների միջեւ:Չէ՞ որ նույն դիմակով են Աստծո տան խորան այցելում եւ՛ այն թալանել ցանկացող ստորաքարշ ավազակը եւ Աստծուց ողորմություն եւ փրկություն խնդրող նրա մայրը:Չէ՞ որ նույն դիմակն են հագնում եւ՛ փարիսեցիության նպատակով բարեգործություն անող  արարածները ,եւ՛ նրանք ովքեր անում են դա Աստծուց ողորմություն ստանալու համար:Եւ նույն դիմակն ենք հագել մենք բոլորս.երկրորդական է ,թե մեկս ապրում է արդար եւ ջատագովն է բարի գործերի ,եւ մյուսը որ ապրում է  սպանելով իր նմանին ,խմելով իր նմանի արյունը:Բոլորս էլ կյանք ասվածին տենչում ենք մի գաղափարի համար, որ կոչվում է շահ:Դրան հասնելու  ճանապարհն նույնացվում են բոլորիս դիմակները՝ինչպես նույնացվում ենք բոլորս մահկանացուն կնքելուց հետո:
Ընկերությունը  նույնպես դիմակ է.նույնքան խափուսիկ դիմակ ,որքան թշնամանքն է:Իսկ դիմակը իր է ,որը այժմ կրում են բոլորը:Մեկը  ի վերուստ տրված  կուսական դեմքը այլայլում  է   այպանված ու արդեն զազրելի դարձած  խոնարհ ծառայի ,մյուսը անվրեպ ու արնախում գայլի վտանգավոր ,բայց միեւնույն ժամանակ կանխատեսելի ու ազնիվ դիմակով:

Շնորհակալ եղեք ձեր թշնամիներին ,ովքեր ձեր լավագույն բարեկամներն են:Քանզի նրանց հագած դիմակը ամենաթափանցիկն է:

Հիմնային հակադրություն

Լուսավորյալ սուրբ ճշմարտությունը
Հանգրվան գտավ սին խավարի մեջ
Այդ ո՞վ է տեսել երկու զորեղներ,
Հզոր բեւեռներ
Մի տեղում լինեն:
Գուցե հենց մարդն է միակ առարկան
Որում սատանան Աստծո ձեռք բռնած
Կարող է պարել....

Սաշա Արեւորդի

ՄՏԱՏԱՆՋՈՒԹՅՈՒՆ

Մանկությունից հետո գրիչը վայր դնելուց հետո 2010 թվականին սկսեցի գրել՝փորելով մտքից լցված անձավը:Ահա եւ առաջին ստեղծագործություն:Գիտեմ որ այնքան էլ հաջող չի այնուամենայնիվ ներկայացնում եմ ձեր դատին:

*********************************************************************************


Կրակ է թափվում աշխարհի վրա
Հրով է պատվում այս հողագունդը
Լափում տանում է բարիքը ամեն՝
Թողնելով կեղծիք ,սուտ,դառը չարիք:


Չարաձգտումը բարավանումը
Դարձել են մարդու եղբայր-ընկերը
Թողնելով խոստում ,թողնելով երդում
Խախտում են ամեն-ամեն մի դաշինք՝
Վազելով ստի,կեղծիքի,վատի,
Ոչնչացնելու արհամարելու,ոխակալության
Եւ իրենց համար մշտնջենական
Մի չարիք դարձած<<Ես>>-ի ետեւից:

Անգիտակցաբար կամ գիտակցաբար
Լույսը փոխում ենք սին խավարի հետ,
Կյանքը փոխում ենք դատարկության հետ՝
Զոհը դառնալով չար հրեշտակի:

Անիրա՛վ աշխարհ,քո զավակն եմ ես
Ազատության մեջ քո պատանդն եմ ես,
Կրակով լեցուն մի խարույկ եմ ես:
Թույլ մի տուր սուզվեմ քո խորը ծովում,
Կոհակներդ անվերջ շառաչեն,իսկ ես հառաչեմ,
Թույլ մի՛ տուր այրվեմ քո կարակի մեջ,
Ինձնից հիշատակ լոկ մոխիր թողնեմ:


Թող որ շանթ դառնամ,երկնքից պոկվեմ
փարվեմ չոր հողին ու հավերժ կորչեմ,
Թող աստղ դառնամ,գամվեմ երկնքին
Ու էլ ետ չգամ,
Բայց թող որ երբեք ամպրոպ չդառնամ
Ու չչարանամ....

Երբ նետի խոցող ծայրը բութ  է լինում, երկրորդական են դառնում եւ՛  նետի արագությունը եւ՛ կապարճի մեջ եղած  նետերի քանակը:Նետդ հսկայական արագությամբ կգա,կբախվի թիրախիդ մարմինին,կկոտրվի եւ պարտված ստրուկի նման կգահավիժի ներքեւ:
Նախ սրիր նետի խոցող ծայր ,ապա մտացիր հարվածի քանակի մասին:

Ազատությունն այն չէ միայն , Որ ծնվում է մեջքիդ ուղված պիրկ պարանի զարկից միայն Այն ծնվել է,որ արթնանա քո ձեռքերով ուրիշներին մատուցելու համար միայն Թե չես կարող ,ձեռքդ խոթիր գարշ բերանդ,բռնիր լեզուդ , Որ ապիկար այդ օրգանով չոռնաս էլ՝ Ազատություն....

Հայաստան ուրխացիր դու տոնածառ ունես

Հայաստան ուրախացիր դու տոնածառ ունես:Գրողը տանի  ուրախացիր չէ՞ որ դու այնքան անտառներ ունես  ,որ կարող էս մի քանի տասնյակ եղեվնի հեշտ ու հանգիստ  կտրել եւ հանգիստ մեկ ամիս ուրախնալ ողբալի վիճակովդ:Ասենք ինչու՞ է օրինակ  աշխարհի զարգացած երկրների 90 տոկոսում ,որտեղ անտառները կազմում են երկրի 50-60 տոկոսը Սուրբ ծննդյան տոնին ընդառաջ տեղադրվում արհեստական եղեվնի իսկ մեր երկրում որտեղ անտառները կազմում են ընդամնենը 3-4 տոկոսը հատվում տասնյակ ծառեր:Հետո էլ բողոքում ենք թե անտառներ չունենք:Եթե հաշենք ,որ այդպես անխանա ձեւով Ամանորը տոնեն նաեվ պետության մեծամեծերը  /իրենց հատուկ ճոխությամբ  10-20 եղեվնի/ ապա բնականաբար չենք ունենա անտառներ:Իսկ բնապահպանության նախձարարությունը  ավանակի ականջում քնած է,կամ արթնանում է ,երբ որպես քաղաքական  գործիք պիտի օգտագործվի:
Սաշա Արեւորդի

Մատերիան արդարության ու կյանքի միակ ճշմարիտ ճանապարհ/մաս 1/

Երբեւէ եղել է,որ սեղանը,որը դուք գնել եք դրա դիմաց որոշակի գումար վճարելով,հանկարծ մի օր որոշի իր վրա չպահել ձեր ձեռքերի ծանրությունը.այն դեպքում երբ դուք ամբողջ օրը նրա վրա ծանրաբվեռնված աշխատում եք:Իսկ պատահե՞լ է,որ մի հողաշեն արարածի  համար զոհես ամենաթանկը,այնպես անես որ քո շունչը  նրա համար ջերմություն տա ոչ թե քամի ու նա առաց որեւէ լրջագույն պատճառի մի օր որոշի,որ ժամանակին ժամանակաը նրա համար սխալ է ժամանել եւ սրտի խորը կսկիծով հայտնի քեզ,որ պետք է շուռ գա եւ դաշույն խրի մեջքիդ:
Եկեք համաձաձայնենք,որ ցայսօր ոչ ոքս էլ չի տեսել հաշվիչ մեքենայի,որի մեջ դրամ գցես ու նա իսկույն սկսի խախտել իրեն ի վերուստ տրված հրահանգները եւ կատարի դեպի քաոսը տանող ընտրություն:Եւ ո՞վ չի տեսել երկիր մոլորակի բանական եւ սրբագույն էակին ու դեմքին ,թե երեք  գրոշ ավել նետես կվաճառի մարմինը ,հոգին եւ վերջապես կվաճառի այն ճշմարտությունը,որի հիմքի վրա ստեղծվեց այս աշխարհը:Ու պատճառն այս չէ որ մեր համար ուղեղի ճշմարտությունը օղակաձեւ փշալարված երեվույթ է,քանզի այսպես կարծողի նախահայրը՝ Հուդան, տեսել էր այդ բաղձալի ճշամրտությունը իր իսկ աչքերի առջեւ,բայց չնայած դրան վազեց դեպի մատերիան :Եւ ով կարծում է ,թե Հուդան պատժվել է՝սխալվում է,քանզի Հուդան սերունդ ունի այսօր մեր մեջ եւ վերջինիս պաշտած  մատերիան այսօր էլ պաշտվում է:
Փայտից սեղանի համար միեւնույն է ՝իր վրա դրված դագաղը  արծաթից  կլինի թե ոսկուց նրա մեջ դրված կլինի օրվա հաց մուրողի,թե նույն  հացը  որպես առավելություն օգտագործողի դի.նա նա  խոնարհորեն կկրի իրեն վստահված անպիտան բեռը եւ փայլուն դուրս կգա այս եղծված խաղից:Մինչդեռ անհատը,շվայտ կյանքով ապրածի փոսը կես մետր խորը փորելով կորցնում է իր դիմագիծը,այն դիմագիծը որը գծվել էր Եդեմում:Միգուցե է եւ ճիշտ է այն փոս փորողը ,որը գնահատեց այդ ավել 3 գրոշը քանի որ ոչ ոք չի տեսել եդեմը,իսկ  արդյո՞ք արժե հրաժարվել նրանից մի բանի համար ,որ չես տեսել:
Եկեք պատկերացնենք ժամանակ ,երբ 3 օր անընդմեջ զրկված ենք ջրից ,ի՞նչ կպատահի .առաջին օրը կհեծեծանք երկրորդրդ օրը կաղոթենք,երրորդ օրը  կմահանանք:Իսկ ի՞նչ է լինում երբ զրկվում ենք մեր ամենաթանկից ՝ծնողներից,ում շնորհիվ այսօր երկնքում աստղ ունենք:Առաջին օրո սգումենք  ,երկրորդ օրը աղոթում ենք,իսկ երրորդ օրը ապրում ենք 2 օր առաջվա պես:Միթե՞ ծնողը վեհ չէր բոլոր նյութական արժեքներից եւ տեղ չէր զբաղեցնում մեր արժեհամակարգի գագաթին:Բայց արի ու տես որ արժեքների մասին զրույցները միֆերի զահմանից չեն անցնում,եւ ամենը սկսվել է նյութը եւ կավարտվի նյութով:Իսկ այն արժեքները,որ թյուրիմացաբար անվանել ենք ամենաթանկ,իրականում ցնցվում են ամենաթույլ հովից եւ ի չիք  են դառնում հողմի անունը լսելուց:

Տրտունջք

Ուզում եմ լռել,երբեք չխոսել
Աչքերս փակել,ականջներս էլ
Խցանել թշվառ հոգիս տագնապով,
 Բայց դաժանության ու աչառության փոթորիկը քո
Մարում է ջահիս վերջին ճիգերը,
Փարոսիս լույսը՝ճանապարհ տվող,
 Հանգչել է տալիս:

 Կասե՞ս՝ինչու է քո ներսում սեւը
Սպիտակից էլ նույնիսկ վեր դասվում,
Ինչու՞ է խղջիդ սափորը հողե
Լցվել վրեժի անհագ ծարավով,
Եւ համբերության լայն ծովի տեղում
Անպատժելիությունից սրիկայական ճահիճ գոյացել:

Անձրեւ ես տալիս,որ հողի վրա քո արարածներն
Իրենց վախճանը հանկարծ չգտնեն
Ու քո օրհնությամբ անվերջ կանաչեն,
Իսկ ինչու՞ ես միշտ անձրեւից հետո հողմեր ուղարկում՝
Միշտ սառն ու դաժան՝ ինչպես եւ դու ես մեզ վերաբերվում:

Երբ սեւազգեստ հերոսի այրին սեւ հաց է ուզում
Նրա խնդրանքը քեզ չի էլ հուզում
Իսկ երբ անարգը նիզակ է ուզում
Ու քեզնից<<Թաքուն>> ավար է դիզում
Աչքերդ հանկարծ փակվել են ուզում
Ու հետնորդներիդ հիշել չես ուզում:

 Իսկ հիմա լսի՛ր.առաջարկ ունեմ
Արի բոլորիս ենքեր բաժանիր,
Բոլորիս խղջին մի մեծ քար գցիր,
Բոլորիս մեջքին բարբարոս գրիր
Ու մեզ ուղարկիր  քո կարգի համար
Արյուն խմելու:
Բայց մի բան հիշիր.այս անգամ գոնե
Առատաձեռն բարի շնորհքդ բոլորիս բաշխիր:

Սատանա՛, լսի՛ր իսկ դու ի՞նչ կասես
Քո նեղ պալատում մի տե՞ղ էլ չունես՝
Ասում են այնտեղ բոլորն այրվում են նույն կրակի տակ,
Նույն բազկի զարկն են կրում բոլոր բոլորը:
Եթե անես դա ինձ կհամարես
Քո խոնարհ ծառան:

Հեռանում եմ

Հեռանում եմ

Ես գնում եմ ,հեռանում եմ
Ես լքում եմ ,մոռանում եմ
Ես ջնջում եմ անջնջելին
Ես բուժում եմ անբուժելին:

Դրամը երբ պատռվում է
Ինչ -որ ձեւով միանում է,
Իսկ բաժակն այն,
Որ լցված էր կյանքի գինով,
Երբ ձեռքիցդ վայր է ընկնում
Պետք չի գալիս ու չի տալիս
Ինչ պետք է տար:

Ու ինչ արած,պիտ նկատեմ
Որ մեզանում դրամասերը վերստին
Նոր ոգով է կյանք մուտք գործել
Ու զրկում է,ցավեցնում է
Անտեղի էլ մեղադրում է արդարության մատուցողին,
Որ դողալով ճշմարտությունով թաթախված
Սեր հասցրեց նենգի լարած 
Մութ թակարդում մեռնողին:

Ես գնում եմ,հեռանում եմ
Որովհտեւ ստրկության ազատ բանտում մեռանում եմ,
Որովհետեւ աննարդյունք է ջահս վառած,
Որովհետեւ որոնումիս ընկերները ինձ նենգաբար մոռացել են,
Մոռացել է նաեւ հենց նա ,ով ջահ տվեց, ուղի տվեց
Պայքարելու համար հոգի տվեց:

Զազրելի է դառնում մնալ միջավայրում,
Որի վերջը փակուղի է,
Եւ սկիզբն էլ Դրոշակով է սկսվում
Ու վրան էլ արյամբ գրված <<ճշմարտություն>>:

Չփնտրեք ինձ ես գնում է ,
Ես սիրում եմ խաղալ խաղեր սկզբունքով,
Որ թե հաղթեմ ես կազատվեմ
Ո ւ պարտվեմ էլ գերի կնկնեմ,
Եւ ոչ խաղամ որպես արձան
Որի շուրջը շրջան բռնեն
Որի անունով երդվեն,
Ու վերջում էլ պատվանդանից նեքեվ գցեեն
Կամ Գողգոթան ճանապարհեն:

Ահա եւ վերջ ես գնում եմ:

Ծննդոց

Խռով երկնքից մի որոտ հնչեց
Լուսին ու արեւ մեկմեկու  գրկեց
Հուսահատ աստղերն նորից ցոլացին
Խավարն աշխարհի նուրաբուս որդուն
Դեպի իր ճամփան ուղեկցեցին:

Լսի՛ր դու ,որդի՛ս,երկու խոսք ասեմ
Լույս խորհուրդներս՝հին մթով թրծված,
Նորաշեն հոգուդ հիմքերին դարսեմ,
Որ ադամական փոթորիկներիդ
Քո լուսե նավը ընդմիշտ երեվա,
Որ քո դրոշը՝արդարու,բարու
Չար քամիների զոհը չդառնա,
Ու առագաստին՝նորաթուխ հոգուդ,
Այն ինչպես փարոս ընդմիշտ ծածանվի:

Դատարկ խոսքերին,որ ասում են թե
Սին խավարի մեջ  լույսի սենյակ կա,
Որ գազազ ծովում մի մեծ կղզի կա
Երբեք ու երբեք չդառնաս վկա:
Գեթ կհավատաս այն մոմի լույսին
Որ երկար դարեր
Ապ ու պապերիդ չդավաճանեց,
Ոտքդ կդնես այն փոքր քարին,
Որին գամված ես ծնվելուց ի վեր:
Տաքուկ ավազը ու փուխր հողը
Երբեք ու երբեք մեր հողագնդում
Չեն հանդիսացել առաջ մղողը:
Հույդ կդնես այն շինականին,
Որ թե հարկ լինի կդառնա ֆեդա,
Ոչ թե փողկապով այն հրեշտակին
Որ սերունդ առաջ բիրդ գազան էր լոկ:

Ու կա մի արժեք,որին շատերը
Կոչում են կամ սեր
Կամ էլ նվիրում,
Բայց անվանիր դու նրան դավաճան
Նրա հարվածը չունի ոչ մի ճար
Նրա զարկից հենց կդառնաս անճար
Եւ կյանքդ կտաս իբրեւ  մի վճար:

Երբ որ առվակը քեզ հեռվից կանչի
Ասի թե գետը իրեն կուլ կտա,անվերջ կտանջի
Եւ խնդրի քեզնից օգնության մի ձեռք,
Չհամաձայնե՛ս:
Անմեղ հոգու կարեկցանքները շուտ են կուլ գնում
Քարերով կոփված ջրերի հոսքին:
Դու էլ ջուր եղիր.
Միայն ու միայն այն ջուրը եղիր,
Որը խմելիս մահիճում ընկած մանուկը տկար
Հոգի է առնում,
Որի ուղղությամբ սարի եղնիկը
Անզուսպ է վազում:
Հանկարծ չդառնաս եղկելի հեղուկ,
Որին հեշտությամբ թույն է խառնվում
Որի օգնությամբ հոգու մատուռ է ապականվում:


Թե պետք էլ լինի քար էլ կդառնաս.
Բայց ոչ այն քարը,
Որ նախահայրդ նետում էր դեպի
Խաչյալի կողմը:
Դարձիր այն քարը,որ շրջվելիս
Անձավի դուռը երբեք չի փակում:

Ու ողջ կյանքումդ՝երկար լինի,կարճ
Կշարունակես որոնումներդ.
Երբեմն կարծր ապառաջներից պաղ ջուր է բխում
Երբեմն լքված անապատներում փրկության,կյանքի
Հույս է նշմարվում:

1999թվականի այս օրը

Հիշում եմ այդ օրը:5 տարեկան էի:Սովորականի նման տարվել էի մանկական խաղով,ոչ մի բան չէր շարժում հետաքրքրությունս,իմ աշխարհում էի,որտեղ ոչ ոք ի վիճակի չէր խաթարել մանկական խաղաղ ու հանգիստ կյանքս:Այդ տարիքից հիշողություններս քիչ են բայց այս օրը դաջվեց հիշողությանս մեջ ինչպես սեւ թանաքն է դաջվում սպիտակ թղթի վրա:
Հարեվան բակից աղաղակներ լսվեցին ,մանկական հետաքրքրությանս հագուրդ տվեցի ու հարցրի թե ինչ է եղել:Միահամուռ կերպով պատասխանի ալիքը պոռթկաց<<Բալես մեր երկիրն ավիրվավ ,մեր ուզած Հյաստանի կյանքը երգար չեղավ ,մենք ապագա չունենք,Թուրքը մտելա Էրեվան սպանել են կառավարությանը,մյուսը թե,բալես ոչ մեր բախտը բերեց ապրել ազատ անկախ Հայաստանում ոչ էլ քոնը,մեր էրգիրն ավիրվելա,հեսա մեզ էլ կսպանեն,երնեգ չէր սովետի վախտով գոնե  մեզ չէին սպանում>>Միայն  մեր ծեր հարեւաններից մեկը .որի հայրը գաղտնի քահանայություն էր արել ասաց:<<Տղես սրանց մի հավատա սովորական քամիյա հազար թուրք արաբ մոնղոլ ենք տեսել էս ինչա որ մեր համար,պռոստու Վազգենն էր ափսոս ՝լավ տղա էր>>:
Հիմա եմ հասկանում նրանց խոսքերը ,եւ դրանցից յուրաքանչյուրի մեջ տեսնում եմ այսօրվա Հայաստանը:Այո՛,թերեվս այն Հայաստանը ,որի համար հազարավոր զոհեր տվեցինք  Արցախում ,այլեւս չկա:Յուրաքանչյուրը իր շահի ետեվից է ընկել,ինչպես սովորական թուրքը,ուղակի մի տարբերությամբ թուրք ավելի գերադասելի է քանզի բացահայտ է գործում,կառավարական օղակներում կան անձիք ,որ ընկնելով շահի ետեվից կամա թե ակամա Հայաստանը վաճառում են:Ի՞նչ ունենք մենք հիմա:Ունենք ծաղրի ենթարկվող պետական քաղաքականություն տնտեսական ճգնաժամ եւ նույնիսկ այն ժամանակվա գործազրկությունը գերազանցող ցուցանիշներ:Եւ փաստացի սրա մեղավորը այն դավահճանն է ,որ կանգնած էր այս ողբերգության ետեվում:Որ գնել էր  այդ 13 հոգանոց թուրքական ջահուկին:Հիրավի իմ բախտն էլ չբերեց ապրել անկախ Հյաստանում քանի որ, ամեն ճամփաս կախված է մեկ այլ երկրից:Հայաստանը կորցրեց իր անկախությունը 1999 թվականանի հենց այս օրը:Այսօրվա մեր ունեցած Հայաստանը ստալինյան բռնատիրության ժամանակ եղած Հայաստանից տարբերվում է միայն սույն դեպքերի նման դեպքերի առկայությամբ:Ո՞վ կարող էր այն ժամանակ մտնել խորհրդարան եւ մարդ սպանել:
Ինձ հույս են տալիս միայն Քահանայի որդու ասածները:Ես կսպասեմ ,որ այս քամին էլ ավարտվի,ո՛չ ես  եւ բոլորս մեր մարմնով կփակենք այս քամու ճամփան հանուն մեր գալիք ,պայծառ,Վազգեններով լի Հայաստանի:

Ցիվիլիզացիոն խայտառակություն

Բոլոր կրոններն էլ հավասար են፣քանզի բոլորի մեջ էլ կա Աստված:Բոլորի մեջ էլ բարոյական արժեքներ կան բոլոր են ունեն հավասար իրավունքներ քանի որ հավասար են հենց նրանց պաշտողները՝մարդիկ,որոնք բոլորն էլ արարչագործության պսակ են:Վերջերս մեծ աղմուկ հանեց Մահմեդականության առաջնորդին ՝Մուհամեդին վիրավորող մի հոլովակ,որը դիտելուց հետո միայն զզվանք զգացի քաղաքականություն ասվածի ,<<քաղաքակրթության>>եւ ցածր մարդկային արժեքների հանդեպ:Ցավալի է,որ սա կազմակերպված էր ցիվիլիզացյայի օրրան համարովող պետությունների կողմից:Այն ցիվիլիզացյայի ,որի թողտվությամբ տեղի ունեցավ 1915թ, ողբերգություն:Վիրավորվել է մի ամբող արժեքահամակարգ:Սովորական մահմեդական երիտասարդը մտնելով յութուբ տեսնում է այս հոլովակը ի՞նչ եք կարծում ի՞նչ պիտի անի:Իհարկե պիտի ատելությամբ լցվի դրա հեղինակների դեմ:Վիճակն ավելի է բարդանում,երբ հայտնի չէ կոնկրետ հեղինակը:Հենց այսպիսի գործողությունների պատճառով են ի հայտ գալիս մահմեդական ահաբեկչական խմբավորումները: Նույնիսկ թուրքին՝ով իմ թշնամին է ,ես չեմ մեղադրում,քանի որ նա դաստիարակվել է հենց այդ արժեքներով,եւ նորմալ եմ համարում Թուրքիայի կողմից յութուբ քոմ կայքի արգելափակումը:Ներքոհիշյալ վիդեոհոլովակում 2 երեւույթ է սուր քննադատվում՝ բազմակնությունը եւ նվաճողական պատերազմները:Թերեւս սկսենք առաջինից:Բազմակնությունը հստակ ու լավ մտածված քաղաքականության արդյունք է ,եւ եթե պահվեն բոլոր բարոյական նորմերը՝ինչպես գրված է Ղուրանում այն ավելի ընդունելի է քան քրիստոնեական չակերտավոր բարոյական շատ ամուսնություններ,երբ տղամարդը կամ կինը ունենում ապօրինի 2ից ավել կին կամ ամուսին:Եկեք հիշենք խաչակրաց արշավաքնքները,երբ քրոստոնեության անվան տակ նույն վերոհիշյալ ցիվիլիզացյայի հետեւորդները թույլ էին տալիս վայրագություններ :Միթե դա ավելի ատելի չէ քան մուհամեդի վարած պատերազմները:
Հ.Գ Հայաստանյան Ժողովուրդ մեր թշնամին թյուրք տարրն է ոչ թե այն արաբը կամ պարսիկը ով մեզ նախճիրից փրկելով իր տանը ապաստան տվեց:Զոհ մի գնացեք Ցիվիլիզացիյայի հայրենիքի կողմից լարած թակարդին:

Մտախոհ գիշեր1

Չկա ավելի մեծ զավեշտ քան մարդակյին լրջությունն է:Դա այն ժամանակն է,երբ եդեմային վեհ արարածից վերածվում ես ոսկորանման կենսաբանական զանգված եւ ինչպես ռոբոտն է կատարում իր համար կանխավ մշակած գործողությունները,այնպես էլ մարդն է կոտրում իր մեջ մարդուն ու բնազդաբար կատարում ոչ հոմոսափիեսիկ գործողություններ:Ես պրոֆեսոր չեմ ով պատրաստվում է հերթական գյուտը անել, ես հազարներից այն մեկն եմ ով մանկատուն է քանդում տեղը պատվանդան կառուցում ,վրան արձան դնում եւ հետո բողոքում որ աստվածային գութը երես է թեքել իրենից:Ես միալիարդավոր հողաշեններից այն մեկն եմ,ով պատերազմի դաշտում աղիողորմ սգում է իր եղբոր մահը,իսկ հետո մեջքով թեքվում արդեն սառաց եղբորը եւ արյունարբու մարդակերի նման վազում խլելու ճակատագրի զոհ դարձած սահմանի այն կողմում գտնվող իր մյուս եղբոր կյանքը:Թող լինեմ հազարներից այն մեկը,ով խորանի ետեւում հագուրդ է տալիս իր անասնական բնազդին,իսկ հետո նույն ձեռքերով բացում է Աստվածաշունչը եւ արտասանում-<<Հայր մեր որ երկինս ես....>>
Ես հազարավորներից եմ,ովքեր արեւին նայելիս լացակումած խոստանում են ծառայել իրեն,իսկ երբ փորձությանն ամպերն են կուտակվում սկսում է պաշտել մոմի լույսը:Ես արդարության այն հազարավոր  ջատագովներից մեկն եմ ում առհավատչյան հատուցումն է:Չէ՞ որ այս կյանքում ամեն ինչ հատվուցվում է՝սեր,փող կին,տառապանք եւ նույնիսկ արցունքն է հատուցվում երբ վարձը բարձր է լինում:Միայն չի հատուցվում այն նվիրումը որով դու նայել էս արեւելք ու ծնկաչոք խնդրել որ ընտանիքիդ հանգստությունը տիրի:
Եթե խոսքերս անմտություն թվացին  կհիասթափեցնեմ քեզ: Կգա ժամանակ,երբ քո խիղճն էլ կփորձի դուրս գալ տարիներով փշալարերով դարանակալված քո կողմից ստեղծված բանտից:Իսկ երբ փորձես պոկել կապանքներդ ,խիղճդ կդառնա դաշույն եւ կխոցի քեզ եւ դու էլ կսկսես իմ պես  գրիչ վերցնել մետաղահատիչի փոխարեն.... 

Ընկերություն

Ընկերություն: Երանի հայերենում լինել այս բառին փոխարինող մի բառ եւս:Բառ ,որ կնշանակի ժամանակավոր մի մարդ,որ կողքիդ կանգնել է ուղակի նրա համար ,որ պահի ազդեցության տակ քո ստվերի իր շահը առաջ տանիդ:Եւ ամեն անգամ երբ այդ կողակիցներդ մեջքիդ հերթական դաշույնը խրեն ստիպված չլինես բերանդ պխտորել եւ ասել թե ընկերս դավաճանեց,ուղակի կասես որ այդ անձի ժամանակավորի շահերը չհամնկան քո վեհ սկզբունքներին եւ նա ստորացավ:

Արդարության կորուստը

Արարվեց ու չկիրառվեց
Վերափոխվեց ու այպանվեց
Ու մերկացավ ստորացավ
Ադամորդու զոհը դարձավ,
Պաստառների վրա գրվեց
Փողոցներում մարդկանց ձեռքերում հայտնվեց:
Ու բարկացավ դժնի դարցավ
Ու նեղացավ Մեզ մոռացավ
Արդարությունն մեր աշխարհից
Երես թեքեց ու հեռացավ,,,,

Քամու տաղը

Քամին հեքիաթ էր ասում,
Քամին կարոտ էր կանչում,
Ռազմի դաշտ գնացողին
Քամին հեռու էր տանում:

Հեռվում ժայռն էր դղրդում
Հեռվում քարն էր մղկտում
Հրանոթի աղմուկից
Քամու ողբը չէր լսվում:

Ու հանկարծ աղմուկը լռեց,
Քամին նորից երգ երգեց
Բայց ո՛չ կարոտի տաղի
Նա Տեր Ողորմեա կանչեց:

Քամին հեքիաթ էր ասում
Քամին հին երգն էր երգում
Աշխարհի կարգի համար,
Իր կարապետի համար
Հողի մի շերտի համար
Զոհված հերոսի մասին
Քամին ասքեր էր պատմում...

Մերօրյա ցեղասպանությունը

2007թ. օգոստոսի 14-ի առավոտը մահաբեր եղավ Իրաքում բնակավող  եզդիների համար:Եզդիների ներկայութունը <<անհանգտություն>> էր պատճառել տեղի մուսուլման քրդերին:«ինչու՞ հանդուրժել նրանց ներկայությունը եթե կարելի է խառնել մի քանի ահաբեկչի ու   գնդակի հարվածով, ականի պայթյունով հայրենի հողի երկրի երեսից վերացնել հողի տերերին:Այն տերերին ,որ դարեր շարունակ այնտեղ էին ապրել, արարել,իրենց կյանքի գնով պահել այդ հողը ստղեծել անկրկնելի մի մշակութային կառույց՝Լալիշ անունով:Ամենացավալի փաստը թերեւս այն է ,որ կոտորածի զոհ գնացին ոչ թե տղամարդիկ,որորնց ներկայությունը կարող էր քիչ թե շատ  վտանգավոր լինել ( կարող էին ընդվզել),այլ մանուկներին, կանանց ծերերին:Կարող եք ասել ի՞նչ մեղք ունի մանուկը այնտեղ,կամ ինչ մեղք ունի եզդին,որը ապրել իր բնօրրանում  իր գոյությունը հազիվ է պահում....Թերեւս նրա մեղքը միայն կարելի է համարել այդ հողի վրա նրա ծնունդը,,,

<<Սինջար >> եզդիական կազմակերպությունը այսօր ի հիշատակ այս իրադարցության կազմակերպել էր ցուցահանդես,որտեղ ցուցադրվում էին  կադրեր այդ ոճրագործությունից,իսկ լուսանկարները լուսաբանվում էին կազմակերպության անդամների կողմից:Այցելուների թվում էին մարդիկ,ովքեր անտարբեր  չէին այս ոճրագործության նկատմամբ,ում համար աններելի էին այլեւս նման դեպքերը,ով տեսել էր 1915 ու այլեւս չէր ուզում տեսնել...


Օգնիր տեր Աստված
Հոգնել ենք արդեն,
Մի՛ թող զոհ դառնանք ու նահատակվենք
Մեղավոր չենք մենք փոքր գոյության,
Ոսոխի  տված մեծ ցավի համար:
Այո եզդի՛ ենք,արեւի որդի ,արեւի ծառա,
Քո ծառան ենք մենք,Եզիդի որդին
Կանգնեցրուն նրանց քո այդ պատիժով
Օրհնիր մեր ազգին,
Մի փոքր կյանք տուր ու ոչինչ ավել
Պատրաստ ենք մեռնել
Մեր կրոնի քո ձայնի համար
Բայց ստրուկ երբե՛ք ,երբե՛ք չենք դառնա:

Իմ անբաժան ընկեր,որ բախտ ես կոչվում

Բարեւ ,ո՛վ բախտ իմ անբաժան,
Ինչու՞ եղար այսքան դաժան
Մեզ արեցիր բաժա՜ն-բաժա՜ն:

Միթե դարձա ես անարժան
Վայելքների, սիրո բաժին
Տվեցիր ինձ միայն արցունք
Տառապանքնե՜ր,տառապանքնե՜ր:
Իսկ միգուցե քե՞զ էլ առան
Դարձրին իրենց խոնարհ ծառան՝
Շինծուների պաշտպանյալը,
Արդարների  չար դահիճը:
Տալիս ես դու ինչպես անձրեւ.
Ժայռի ծայրին հազիվ ծլած փշատենուն
Սակա՜վ-սակա՜վ,
Տափաստանում գազան դարձած մոլախոտին
Անվե՜րջ-Անվե՜րջ:

Իսկ միգուցե դատարկություն դառար այպես,
Հետո՝ եթեր,հետո՝ պաղ ջուր
Ու հոսեցիր աչքերիցս,,,,

Թե՞ դու էլ մի լույսի շող ես
Որ ուրիշին ջերմացնում ես,
Իսկ իմ վերքերն մի նո՛ր ցավով
 Թարմացնում ես:
Ա՜խ թե լինեիր մի փոթորիկ
Որ խառնեիր կեղծ արցունքին
Կարեկցանքի նշույլ գոնե,
Սիրահարի սրտում եղած սիրուն՝գիտակցություն,
Նրանց սերը բաժանողի երակներում
Թույն խառնեիր:


Բարձր-բարձր ատյաններում կանգնածների
Դժնի հոգում խի՛ղճ խառնեիր
Եկեղեցում հանգրվանած գողի մտքում
Լույս խառնեիր:
Իսկ աշխարհի վեհ գմբեթում հանգրվանած,
Իրեն էլ Բարձրյալ հորջորջած
Ադամորդու գոռոզ մտքին ահ խառնեիր,
Որ ցած ընկնի ու գլորվի ի՛ր իսկ փորած
Անդունդի մեջ,
Այս մարդկության ՝բազմադարյան,
Մեղքով լցված ճահիճի մեջ:

Եվ դու՛,Ի՛մ բախտ,որ քամի ես
Ինձ էլ խառնիր այս կրակին
Ու զոհ դարձրու
Որ գրիչով ուզում եմ ինձ արդարացնել.....

Հիշողություն

Հիշողություն,,,Այն քո առջեւ մի գիրք է բացում,որտեղ անցայլդ ամբողջովին ամփոփված է,,,Երջանիկ պահերդ գրված են վարդագույնով եւ գրքի այդ էջը ամբողջովին նկարազարդված է,,,,իսկ այնտեղ,որտեղ սիրտդ ուզել է հեռանալ եւ վերանալ էջը ներկված է սեւով՝սեւ տրամադրությամբ,եւ բոլոր տառապանքները գրվել են արյունով՝սրտիցդ եկած:Հե՛նց այդ գիրքն է ,որ ստիպում է քեզ առաջ շարժվել եւ սառը դատել

Ցավոտ անկեղծություն

Շատ անկեղծ ես դու,,,,Անկեղծորեն եկար,ներխուժեցիր մտքերիս մեջ
,դարձար նրանց միակ շարժիչ ուժը:Հոգիս գնահատեց անկեղծությունդ եւ աչքերս սկսեցին ապրել խոսքերովդ,բայց նրանք,ավաղ,անկեղծ չէին,,,,Փոշի դարձան հենց մեկ օրում,իսկ ես ՝մտքերումդ մեկ օրվա կյանքի էլ չարժանացա,,,Անկեղծորեն խաբեցիր,ձեւացրեցիր ու հեռացար,,,,Միթե՞անկեղծությանդ հերթական զոհն էի....

Նվիրված Վահե Ավետյանի հիշատակին

Տեսնու՞մ ես այնտեղ ինչպես են լալիս
Տեսնու ՞ մ ես զոհին ՝անարադարության,
Տեսնու ՞ մ ես մորը անկյունում լացող
Արդյոք տեսնու ՞մ ես այրուն դու տրտում
Ու որբ մնացած զույգ մանուկներին:


Տեսա ՞ ր թե ինչպես կառափնարանում նա մի զոհ դարձավ
Անարդարության անպատժելիության զոհը նա դարձավ,,,
Արդյո ՞ ք դու տեսար անտարբերության դրսեւորումներ
Միթե ՞ չտեսար անպտաիժ մնացած այդ դահիճներին:

Ամբողջ կյանքում հայոց բանակին սատար կանգնեցիր

Անքուն գիշերներում զինվոր կյանքեր բազում փրկեցիր

Թուրքի փամփուշտից վիրավորված հային բուժեցիր

Բայց զոհը դարձար այդ թուրք հայի դժնի բժունցքին:

Անարդար ես դու,ով՛ դաժան աշխարհ

Մեկին հանեցիր բարձրունք բարձրացրիր

Մեկին զոհ դարձրիր նրա ոտքի տակ:

Երբ մեկի  նկատմամբ, բարի ,համբերատար ես լինում մյուսների մոտ թյուր կարծիք է ստեղծվում ,թե դու քարից ես, կամ էլ շողոքորթ եւ նրանք էլ կարող են վիրավորել առանց հետեւանքների մասին մտածելու,ու չեն էլ պատկերացնում,որ համբերատարությունը դրսեվորվում է միա՛յն սիրելի մարդկանց նկտամամբ:

Ուղերձ սեւ հրեշտակի դեսպաններին

Եվ այս աշխարհում, այս հողագնդում
Մեզ հետ հավասար ապրում են նրանք:
Այո՛,սովոր են նրանք միշտ սողալ,
Ծանոթ չե նրանց <պատիվ >ասվածը
Խոսում են անվերջ՝խայթում են անվերջ
Բոլորի նման ժպտում են նրանք՝
Առաջ սողալով անվերջ քծնում են,
Բայց երբ որ պետք չես
Դիմանկն հանում են
Գիշատչի նման անվերջ նայում
Քո ընկնելուն են նրանք սպասում
Որ միանգամից մարմինդ հոշոտեն
Քանզի քո հոգին հասու չէ նրանց....
Նրանց ճամփան միշտ հարթ է լինում
Քանզի գտնում են իրենց նմանին
Ու ոհմակով են որսն շարունակում:
Որսում են անվերջ
Իրենց ետեվից միշտ ցավ են թողնում
Անհամար, անթիվ վրեժով լցված որբեր են թողնում,,,

Ներկայությունը նրանց անգամ
Վտանգավոր է մարդկության համար
Ծնողներն իրենց անգամ սարսռում ու գունատվում են
Նրանց տեսնելիս,
Քանզի գիտեն՝արատ են ծնել:
Պատերազմում են անգամ մահացու
Զենքն ի զորու չէ նրանց վերացնել
Քանզի նրանց տերը,հովանավորը
Չար հրեշտակն է:

Ու աշխարհը այս նրանց պատճառով
Անվանում ենք մենք աննիծված ու չար:

Ուղերձ սեւ հրեշտակի դեսպաններին

Եվ այս աշխարհում, այս հողագնդում
Մեզ հետ հավասար ապրում են նրանք:
Այո՛,սովոր են նրանք միշտ սողալ,
Ծանոթ չե նրանց <պատիվ >ասվածը
Խոսում են անվերջ՝խայթում են անվերջ
Բոլորի նման ժպտում են նրանք՝
Առաջ սողալով անվերջ քծնում են,
Բայց երբ որ պետք չես
Դիմանկն հանում են
Գիշատչի նման անվերջ նայում
Քո ընկնելուն են նրանք սպասում
Որ միանգամից մարմինդ հոշոտեն
Քանզի քո հոգին հասու չէ նրանց....
Նրանց ճամփան միշտ հարթ է լինում
Քանզի գտնում են իրենց նմանին
Ու ոհմակով են որսն շարունակում:
Որսում են անվերջ
Իրենց ետեվից միշտ ցավ են թողնում
Անհամար, անթիվ վրեժով լցված որբեր են թողնում,,,

Ներկայությունը նրանց անգամ
Վտանգավոր է մարդկության համար
Ծնողներն իրենց անգամ սարսռում ու գունատվում են
Նրանց տեսնելիս,
Քանզի գիտեն՝արատ են ծնել:
Պատերազմում են անգամ մահացու
Զենքն ի զորու չէ նրանց վերացնել
Քանզի նրանց տերը,հովանավորը
Չար հրեշտակն է:

Ու աշխարհը այս նրանց պատճառով
Անվանում ենք մենք աննիծված ու չար:

Ու մենք լռեցինք

Ու սովորեցինք լռել
,,,,Լռել այն պահին
Երբ խոսել էր պետք,
Երբ աչքերում խոր
Նոր սիրո կրակ արթնացնել էր պետք,
Երբ անհուն ծովից ջրի մի կաթիլ դուր հանել էր պետք,
Երբ երազն անհուն ավարտել էր պետք,
Երբ որ եղածը արժեվորել էր պետք,
Իրականություն մուտք գործել էր պետք,
Ու մենք լռեցինք,
 Երբ մոմին հանգած
Կայծ էր միայն պետք
Երբ մեզ ՝երկուսիս,միայն սեր էր պետք,,
Բայց մենք լռեցինք,,,
Բոլոր մոմերը թրջվեցին ջրում,
Բոլոր կայծերը հանգեցին հավետ,
Կոտրված սիրտը  փշրվե՛ց,ընկա՛վ
Ու սիրո ծովը անհայտ վերացավ
Մի լճակ մնաց՝
Այն էլ իմ սրտում,
Ու իմ մակույկով մինչեւ հիմա էլ
Դուրս գալ եմ ուզում
Բայց խեղդվում եմ իմ հիշողության
Ալիքների մեջ,չար լեզուների թակարդների մեջ
Այն թակարդների,որոնց պատճառով
Դու ինքդ էլ ընկար,,,

Մենք ենք մեղավոր

Մենք ենք մեղավոր մեր դժբախտության համար,,,,Ուղակի մենք սովոր ենք նվիրվել նրանց,ում համար մեր կյանքը գրոշի արժեք չունի,ում համար մենք հերթականն ենք եւ ում համար մեր եղելությունը հավասար է ոչնչի,,,Եւ,ցավոք սրտի նրանց աստվածացումը,նրանց դերի գերագնահատումը նրանց երջանկության համար մտահոգվելը դառնում է մե՛ր իսկ դժբախտության պատճառը,,,Իսկ նրանց,ովքեր րոպե անգամ չեն վարանի կյանքը զոհել մեզ համար մենք սովոր ենք անվանել <քծնող,աներես>Միջդեռ քծնողը հե՛նց մենք ենք,որ մոռացել ենք մեր կերպարը,որ իրարից չենք զատում մեր լավն ու վատը,բարեկամին ու դավաճանին,,,Իսկ կյանքը անցնում է թողնելով դառը հիշողություններ ու ցավոտ հետքեր՝սրտում,,,,

Ինչ եղավ

Կասե՞ս ինչ եղավ,որ երկնքում այս թավ
Աստղերը կորան,հավետ հեռացան
Կասե՞ս թե ինչու նոր բուսնած վարդը
Այսպես չորացավ՝փշերն թողնելով ,
Կասե՞ս ինչու է կյանքի գարունում
Միշտ անձրեւ լինում,
Մի դաժան անձրեւ,լափող, ավիրող
Խոր վերքեր թողնող,
Ասա՛, խնդրում եմ
Միթե՞ անձրեւից դու էլ թրջվեցիր
Միթե՞ այդքան թույլ,դավաճան էիր
Թողիր գնացիր,առանց զղջալու
Կարող ես չասել քո մեղքով էր դա
 Թե մեկ ուրիշի,կամ մի չար լեզվի,
Դա կարեւոր չէ,,
Գեթ մի բան կասեմ
Երջանիկ է նա,ով սիրում է միշտ
Ով չի մոռանում
Ով չի խոնարհվում
Ով ապտակում է իրեն ծեծողին
Ով դիմանում է բոլոր ցավերին,,,
Իմ սերը թույլ չէ,նման չէ քոնին
Այն միշտ ամուր է,որքան էլ ծռեն
Արհամարանքով որքան էլ զոհեն
Այն կենդանի է ու չի խոնարհվում,,,

Եթե ուզես

Եթե հանկարծ մի օր հիշես ,
Որ անցյալ մեկին թողել
Եթե հիշես ,որ սիրել ես
Եթե փորձես անցյալն փոխել
Ինչ որ  ձեւով խեղաթյուրել,
Քո շահերին հարմարեցնել,
Չի ների այն քեզ  քեզ էլ երբեք
Քանզի անցյալ անողոք է
Չի ներում այն ինչ էլ անես
Քեզ էլ նույնիսկ ,եթե զոհես
Նրա սլաքն էլ չի թեքվի
Նրա վճիռն էլ չի բեկվի,,
Միշտ կտրում է նրա թուրը
Ու մարում է անշեջ հուրը
Բայց ո՛չ,նա չէ մեղավորը
Մենք ենք ընտրել կյանքի ձեւը,
Ու պայքարել,պայքարել ենք
Միշտ փորձել ենք հետ դարձնել
Ասած խոսքից հրաժարվել
Բաց թողնված նետն ենք ուզում
Մենք ետ բերել,
Բայց այս կյանքը ետ չի գալու
Ժամանակն էլ չի կանգնելու,,,

Կենսագրություն

Բաժանում

 Ու օտարացանք,,,,Չփրկեց ոչինչ,
Կորցրեցինք իրար,միթե՞ առհավետ,,


Քի սիրո համար անվերջ կռվեցի,
Բայց զոհը դարձա իմ իսկ փամփուշտի,,,

Խոսիր խնդրում եմ
Մի լռիր այդպես,Քո լռությունը
Մարում է հույսիս ջահերը բոլոր,,,,

Ո՛վ ճակատագիր անողոք ես դու
Բաժանեցիր մեզ,իրարից հեռու
Դու մեզ վանեցիր,քարից ես հենց ես դու,,,


Իսկ դու կներես,որ սիրել եմ քեզ,
Որ նվիրվել եմ,
Պատրստ եմ եղել կյանքս անգամ տալ,,,
Իսկ հիմա այսպես միայնակ կանգնած
 Ստիպված եմ լալ,,, :(

Վերջին զանգ

Ավարտեցի:Մի քիչ տխուր մի քիչ էլ ուրախ:Հետս շատ բաներ տարա հիշողությանս արկղը լցնելու՝ուրախ պահեր,վեճեր կռիվներ ,համերաշխություն,սեր ու մի քիչ էլ զայրույթ:Ու հիմա արդեն չկա անսահմանափակ սխալներ գործելու հնարավորությունը,ներող հասարակությունը,չափահաս լինելը պարտավորեցնում է կատարել բոլոր հարազատներիս ու իմ լավը կամեցողների սպասումները:Դե դպրոցից էլ մի 2 հատ նամռոտած դեմքերով հիշողություններ մնացին՝մակագրված տնօրեն,դասղեկ,բայց դե հուսով եմ հաջողություններովս հենց իրենց մտածողությունը կփոխեմ:Հաջողություն դպրոց՝լավ թե վատ դու իմն ես եղել,կկարոտեմ քեզ:

Նորից հրաժեշտ

Մոռանա՞լ,,,,,Ինչու՞,երբ մոխիրից նոր կայծերեն դուրս թռչում,երբ մարած հույսերը նորից սկսում են արթնանալ,,երբ տանջված հոգիդ,որ քնել է դալկացած ցավից,սկսում է արթանանալ,,,Երբ էլ չես կարողանում դիմակայել կարոտին,ասել ամեն ինչ լավ է,որ մոռացել ես,,,Եւ այդ պահին նոր կյանք առած բոլոր մոմերը գցես ջուրը,որն առաջացել է չար լեզուների պոռթկումից ու մեր վեճերի արդյունքում,,,Ամեն անգամ չէ ,որ կամուրջները պատրաստեմ այրել ու քեզ հրաժեշտ տալ,,,,Քո հետ հրաժեշտը եթե լինի էլ,թո՛ղ լինի այն 4 տախտակի ուղեկցությամբ.....

Իսկ դու գիտես

Իսկ դու գիտե՞ս ,ինչ է նշանակում սիրել բայց լռել,տեսնել բայց հայացքը թեքել ,որ մոխիրը նոր հրով չբռնկվի,,Գիտե՞ս ադյոք ինչ է նշանակում ցտեսություն ասել,երբ Ողջույնը դեռ ասված չէ,զգալ շունչը,որ ուրիշի համար է շնչում,,,Ասել գնաաա՜,երբ սիրտդ ոռնում է <Ա՜րի կարոտել եմ քեզ>,,,Գիտես ինչ է նշանակում ժպտալ,ցույց տալ ,թե ամեն ինչ լավ է,երբ իարականում միակ լավ բանը դա քեզ տեսնելն է,Թեկու՜զ հեռու,թեկու՜զ ուրիշի գրկում....Միայն տեսնել.....

Նամակ լուսնին

Լուսին՞ :Գոնե դու ինձ լսում ե՞ս:Գոնե քո մոտ հավատ մնացել է ապագայի նկատմամբ՞:Միայն չասես որ քո աչքերն էլ են թաց,,,Միայն չասես ,որ կյանքի վայրուվերումները քեզ էլ են կոտրել,,,,Միայն չասես,որ կյանքի ճանապարհին դու էլ ես հոգնել,,,Ու,խնդրում եմ,եթե այդպիսի բան նույնիսկ կա ,այնպես արա, որ ականջներս ունկնդիր չլինեն քՈ հառաչին,,,Գիտեմ,որ մեղավոր եմ ,գիտեմ որ կյանքի այս փշոտ ճանապարհին ընկնելու պատճառը այն խոչընդոտներն էին ,որոնք առաջացել էին իմ կողմից չափազանց վստահ քայլելու պատճառով,,,Քեզ անտեսելու քեզ վիրավորելու պատճառով,,,Բայց խնդրում եմ դու էլ ինձ հասկացիր,,,Կյանքիս աստղը հոգնել է գորշ մնալուց..... 

Երբեմն զղջում եմ,որ ապաշխարությունս դարձել է հաջորդ սխալիս հիմքը,,,

Ժամանակը եւ անտարբերությունը չեն սպասնում սերը,նրանք այն դարձնում են ուժեղ արժանավորին մատուցելու համար....

Թեկուզ համրանամ ու ոչինչ չասեմ,
Թեկուզ կուրանամ ոչինչ չտեսնեմ,
Թեկուզ խուլ դառնամ ոչինչ չլսեմ
Թեկուս եւ մեռնեմ հեռանամ գնամ 
Սրտումս քո սերը հավերժ կմնա,,,,,

ՊԱՏՐԱՍՏ ԵՄ ԽՈՆԱՐՀՎԵԼ ԱՐՑՈՒՆՔԻՑ ԹՐՋՎԱԾ ԹԱՇԿԻՆԱԿԻԴ ԱՌԱՋ,,,,,,

Ժպիտները էլ չկան ....Կորել են անհետ,անտես ...Երջանկություն ուր ես դու? Միթե դու էլ ես այպես:?? Երազի նման դու էլ հեռացար ...Միրաժի նման անհետ ու անտես ...Փոթորկի նման դու սարսափազդու... Զեփյուռի նման մեղմ ու հաճելի:... Բաժա՛նման ընկեր,մենու՛թյան ընկեր:

Դավաճան ընկեր

Դավաճան ընկեր


Կորցրել եմ ամեն ինչ,
Էլ չի մնացել ոչինչ
Կորցրել եմ նաեւ քեզ
Քե՛զ ,սիրելի՛ս , քո հոգին:

Դատարկություն է շուրջս
Դառնացել է ամենը
Մարել է վերջին հույսս
Ցավ է դարձել ամենը:

Ժպիտները էլ չկան
Կորել են անհետ,անտես
Երջանկություն ուր ես դու
Միթե դու էլ ես այպես:

Երազի նման դու էլ հեռացար
Միրաժի նման անհետ ու անտես
Փոթորկի նման դու սարսափազդու
Զեփյուռի նման մեղմ ու հաճելի:
Բաժա՛նման ընկեր,մենու՛թյան ընկեր:

Խոչնդոտները քեզ վհատեցրին
Դու կոտրվեցի՛ր,դու չդիմացա՛ր
Անձդ վեր  դասեցիր այս ամեն ինչից
Շահդ՝ կարեւոր նույնիսկ իմ անձից:
Դավաճա՛ն ,ընկեր,լա՛վ օրվա ընկեր:
Լավ օրեր կային,երբ որ աշխարհը
Միայն ժպտում ու ջերմացնում էր
Երբ այս երկինքը երբեք չէր գոչում
Նույնիսկ աստղերն էին մեզ հնազանդվում:
Վայելքի ընկեր,վաճառքի ընկեր:



Հավատարիմ ես միայն եդեմում
Գեհենում մահվանս խթանն ես դառնում
Շաղակրատ լեզուդ ու անձուկ հոգիդ
Բղջախոհ վարքիդ ուղեկիցներն են:
Մատնությա՛ն ընկեր,սառնարյու՛ն ընկեր:

Բայց այն օրերին՝գողտրիկ,մեղմասահ
Երբ փակված էի շինծու դրախտում
Գիտակցում էի եղելությունը,
Քո ձեռքերի մեջ ստրկությունս,
Չէի մտածում անգամ գնալու,
Խավարչտին հոգիս լուսավորելու,
Իրականություն վերադառնալու,
Առինքող դեմքդ մոռանալու մասին:
Փափա՛գի ընկեր,կարո՛տի ընկեր:


Եվ եթե գա պահ,երբ Արարիչը
Հոգիս պահաջի քննելու համար,
Նրան տանի վեր,
Հավսարեցնի Իրեն՝ Բարձյալին
Ցույց տա ամեհի մեղքերս բոլոր
Ու հնարավորություն տա քեզ մոռանալու
Կյանքիս այս էջը ընդմիշտ փակելու
Ես չեմ խոնարհվի,բարձր կգոչեմ
Որ սատանա եմ ու ոխակալ եմ,
Կհրաժարվեմ այս ամեն ինչից,
Քանզի դու գիտես չեմ հավասարվում դավաճաններին
Միշտ տեր եմ լինում տվածս խոստումին:

Կիսալուսինի զոհերը

Արյուն աղաղակ,հեղեղ,լաց
Գետի այն կողմում տունը մնացած
Ճչացող մանուկ,տեսիլքներ մահվան
Դեպի արեւելք Երկար քարավան:
Ապրելու ձգտում,
Քայլելու շնորհ աղերսող հայացք
Ու վերջին պատգամ:
Բացվող լուսաբաց,անձանձրույթ աղոթք,
Մայր հողին տենչող երկար քարավան:
Երկու նույնատիպ հողաշեն կերտվածք
Մեկն սպասնում է,իսկ մյուսը լուռ
Տանում ուսերին վստահված խաչը:


Երկու միլիոն հայ,մի խումբ հրոսակ
Ռաքքա անապատ,Չանկրի ճանապարհ
Չարամիտ հոգի,կորցրած կյանքեր,
Կորցրած տարածք,այլ ո՛չ հայրենիք,
Չար ճակատագիր,ո՛չ դատավճիռ,
Վերացված մարմին,այլ ո՛չ հոգիներ:

Մեր ցավը դարձրին համաշխարհային՝
Իրենց շահերին ծառայեցնելով,
Ժողովրդավար կոչվող աշխարհը
Իր օգտի համար նայեց մեր վրա,
Ու փոխարենը նենգ կիսալուսնին վնասազերծեր
Նետվեց արեւի վերջին շողերին,
Փորձեց այն մարել.չկարողացավ:

Մեզ այս նախճիրից ցավեր մնացին
Արյունով գրված դասեր մնացին,
Անտեր անտերունչ՝առանց շինական
Գյուղեր մնացին,
Առանց պատարագ վանքեր մնացին,
Առանց ֆիդայի լեռներ մնացին
Առանց ապստամբ Այգեստան մնաց,
Թղթին մնացած Մեծ Հայքը մնաց
Ու անհա՛գ,անհա՛գ,անհա՛գ նեմեսիս:

Վերջին լույս

Միթե՞ չես տեսնում,միթե՞ կույր ես դու,

Միթե՞ չես տեսնում,որ քեզ տեսնելիս
Մի հավք եմ դառնում՝թռչել կամեցող,
Որի մի ոտքը կապված է գետնից
Իսկ մեկը արդեն տենչում է հեռուն,
Որպեսզի փարվի երկնքի կապուտին:
Այդպես իմ սիրտն է անդադար լալիս
Ուզում է գնալ,փարվել իր յարին,
Իսկ միտքս իր <<չար>> կամքն է թելադրում:

Միթե՞ չես տեսնում,որ այդ քո դեմքի
Ամեն մի գիծը,ամեն մի խորշը
Կյանքի թեեւ կարճ,բայց եւ պիրկ թելով
Կապված է սրտիս:
Որը պոկելը դժվար է դառնում
Եթե ոչ անհնար,
Ու պոկելիս էլ ցավ է պատճառում,
Ստիպում այրվել,ցավից մղկտալ
Եվ այնպես այրվել,
Երբ որ այրվել էր սիրահարվելիս:

Ի ՞ նչ ես զուր փնտրում խոսքերիս տակ մաղձ

Քեզ չսիրելու երդու ՞ մ ես ուզում

Թե՞ այրված հոգումս կենդանի մնացած

Լույս ես դու տեսել:
Այո՛, դա լույս է,մեռած մարմնիս
Ու տանջված հոգուս վերջին լույսն է դա,
Որին մի փոքր թթվածին թե տաս
Կսկսի նորից բոցկլտալ պայծառ,
Վառվել ինչպես մի անշեջ փարոսն է
Բոցկլտում ծովում:
Բայց ո՛չ,խնդրում եմ սիրտ իմ
Դու հանգչի՛ր,
Մեռնող մարմնիս արթնացնողն է սա
Մի՛ ստիպիր նրան թաթախվել մրով,
Ու մնալ սրտումս ինչպես մի մոխիր,
Եվ մարմինս էլ դարձնի գերեզման,
Մի վկայարան:
Անցորդները գան ու կրկին գնան
Ասելով,
-Սա ՞ չէ սիրո արդյունքը:

Իսկ ես շիրիմից նոր հոգի առած
Մաշված մարմնով,աղոտված լեզվով
Կշշնջամ գեթ սա
<<Ես էի մեղավոր.....>>