Միթե՞ չես տեսնում,միթե՞ կույր ես դու,
Միթե՞ չես տեսնում,որ քեզ տեսնելիս
Մի հավք եմ դառնում՝թռչել կամեցող,
Որի մի ոտքը կապված է գետնից
Իսկ մեկը արդեն տենչում է հեռուն,
Որպեսզի փարվի երկնքի կապուտին:
Այդպես իմ սիրտն է անդադար լալիս
Ուզում է գնալ,փարվել իր յարին,
Իսկ միտքս իր <<չար>> կամքն է թելադրում:
Միթե՞ չես տեսնում,որ այդ քո դեմքի
Ամեն մի գիծը,ամեն մի խորշը
Կյանքի թեեւ կարճ,բայց եւ պիրկ թելով
Կապված է սրտիս:
Որը պոկելը դժվար է դառնում
Եթե ոչ անհնար,
Ու պոկելիս էլ ցավ է պատճառում,
Ստիպում այրվել,ցավից մղկտալ
Եվ այնպես այրվել,
Երբ որ այրվել էր սիրահարվելիս:
Ի ՞ նչ ես զուր փնտրում խոսքերիս տակ մաղձ
Քեզ չսիրելու երդու ՞ մ ես ուզում
Թե՞ այրված հոգումս կենդանի մնացած
Լույս ես դու տեսել:
Այո՛, դա լույս է,մեռած մարմնիս
Ու տանջված հոգուս վերջին լույսն է դա,
Որին մի փոքր թթվածին թե տաս
Կսկսի նորից բոցկլտալ պայծառ,
Վառվել ինչպես մի անշեջ փարոսն է
Բոցկլտում ծովում:
Բայց ո՛չ,խնդրում եմ սիրտ իմ
Դու հանգչի՛ր,
Մեռնող մարմնիս արթնացնողն է սա
Մի՛ ստիպիր նրան թաթախվել մրով,
Ու մնալ սրտումս ինչպես մի մոխիր,
Եվ մարմինս էլ դարձնի գերեզման,
Մի վկայարան:
Անցորդները գան ու կրկին գնան
Ասելով,
-Սա ՞ չէ սիրո արդյունքը:
Իսկ ես շիրիմից նոր հոգի առած
Մաշված մարմնով,աղոտված լեզվով
Կշշնջամ գեթ սա
<<Ես էի մեղավոր.....>>
No comments:
Post a Comment