Արյուն աղաղակ,հեղեղ,լաց
Գետի այն կողմում տունը մնացած
Ճչացող մանուկ,տեսիլքներ մահվան
Դեպի արեւելք Երկար քարավան:
Ապրելու ձգտում,
Քայլելու շնորհ աղերսող հայացք
Ու վերջին պատգամ:
Բացվող լուսաբաց,անձանձրույթ աղոթք,
Մայր հողին տենչող երկար քարավան:
Երկու նույնատիպ հողաշեն կերտվածք
Մեկն սպասնում է,իսկ մյուսը լուռ
Տանում ուսերին վստահված խաչը:
Երկու միլիոն հայ,մի խումբ հրոսակ
Ռաքքա անապատ,Չանկրի ճանապարհ
Չարամիտ հոգի,կորցրած կյանքեր,
Կորցրած տարածք,այլ ո՛չ հայրենիք,
Չար ճակատագիր,ո՛չ դատավճիռ,
Վերացված մարմին,այլ ո՛չ հոգիներ:
Մեր ցավը դարձրին համաշխարհային՝
Իրենց շահերին ծառայեցնելով,
Ժողովրդավար կոչվող աշխարհը
Իր օգտի համար նայեց մեր վրա,
Ու փոխարենը նենգ կիսալուսնին վնասազերծեր
Նետվեց արեւի վերջին շողերին,
Փորձեց այն մարել.չկարողացավ:
Մեզ այս նախճիրից ցավեր մնացին
Արյունով գրված դասեր մնացին,
Անտեր անտերունչ՝առանց շինական
Գյուղեր մնացին,
Առանց պատարագ վանքեր մնացին,
Առանց ֆիդայի լեռներ մնացին
Առանց ապստամբ Այգեստան մնաց,
Թղթին մնացած Մեծ Հայքը մնաց
Ու անհա՛գ,անհա՛գ,անհա՛գ նեմեսիս:
No comments:
Post a Comment