Նվիրված Վահե Ավետյանի հիշատակին

Տեսնու՞մ ես այնտեղ ինչպես են լալիս
Տեսնու ՞ մ ես զոհին ՝անարադարության,
Տեսնու ՞ մ ես մորը անկյունում լացող
Արդյոք տեսնու ՞մ ես այրուն դու տրտում
Ու որբ մնացած զույգ մանուկներին:


Տեսա ՞ ր թե ինչպես կառափնարանում նա մի զոհ դարձավ
Անարդարության անպատժելիության զոհը նա դարձավ,,,
Արդյո ՞ ք դու տեսար անտարբերության դրսեւորումներ
Միթե ՞ չտեսար անպտաիժ մնացած այդ դահիճներին:

Ամբողջ կյանքում հայոց բանակին սատար կանգնեցիր

Անքուն գիշերներում զինվոր կյանքեր բազում փրկեցիր

Թուրքի փամփուշտից վիրավորված հային բուժեցիր

Բայց զոհը դարձար այդ թուրք հայի դժնի բժունցքին:

Անարդար ես դու,ով՛ դաժան աշխարհ

Մեկին հանեցիր բարձրունք բարձրացրիր

Մեկին զոհ դարձրիր նրա ոտքի տակ:

Երբ մեկի  նկատմամբ, բարի ,համբերատար ես լինում մյուսների մոտ թյուր կարծիք է ստեղծվում ,թե դու քարից ես, կամ էլ շողոքորթ եւ նրանք էլ կարող են վիրավորել առանց հետեւանքների մասին մտածելու,ու չեն էլ պատկերացնում,որ համբերատարությունը դրսեվորվում է միա՛յն սիրելի մարդկանց նկտամամբ:

Ուղերձ սեւ հրեշտակի դեսպաններին

Եվ այս աշխարհում, այս հողագնդում
Մեզ հետ հավասար ապրում են նրանք:
Այո՛,սովոր են նրանք միշտ սողալ,
Ծանոթ չե նրանց <պատիվ >ասվածը
Խոսում են անվերջ՝խայթում են անվերջ
Բոլորի նման ժպտում են նրանք՝
Առաջ սողալով անվերջ քծնում են,
Բայց երբ որ պետք չես
Դիմանկն հանում են
Գիշատչի նման անվերջ նայում
Քո ընկնելուն են նրանք սպասում
Որ միանգամից մարմինդ հոշոտեն
Քանզի քո հոգին հասու չէ նրանց....
Նրանց ճամփան միշտ հարթ է լինում
Քանզի գտնում են իրենց նմանին
Ու ոհմակով են որսն շարունակում:
Որսում են անվերջ
Իրենց ետեվից միշտ ցավ են թողնում
Անհամար, անթիվ վրեժով լցված որբեր են թողնում,,,

Ներկայությունը նրանց անգամ
Վտանգավոր է մարդկության համար
Ծնողներն իրենց անգամ սարսռում ու գունատվում են
Նրանց տեսնելիս,
Քանզի գիտեն՝արատ են ծնել:
Պատերազմում են անգամ մահացու
Զենքն ի զորու չէ նրանց վերացնել
Քանզի նրանց տերը,հովանավորը
Չար հրեշտակն է:

Ու աշխարհը այս նրանց պատճառով
Անվանում ենք մենք աննիծված ու չար:

Ուղերձ սեւ հրեշտակի դեսպաններին

Եվ այս աշխարհում, այս հողագնդում
Մեզ հետ հավասար ապրում են նրանք:
Այո՛,սովոր են նրանք միշտ սողալ,
Ծանոթ չե նրանց <պատիվ >ասվածը
Խոսում են անվերջ՝խայթում են անվերջ
Բոլորի նման ժպտում են նրանք՝
Առաջ սողալով անվերջ քծնում են,
Բայց երբ որ պետք չես
Դիմանկն հանում են
Գիշատչի նման անվերջ նայում
Քո ընկնելուն են նրանք սպասում
Որ միանգամից մարմինդ հոշոտեն
Քանզի քո հոգին հասու չէ նրանց....
Նրանց ճամփան միշտ հարթ է լինում
Քանզի գտնում են իրենց նմանին
Ու ոհմակով են որսն շարունակում:
Որսում են անվերջ
Իրենց ետեվից միշտ ցավ են թողնում
Անհամար, անթիվ վրեժով լցված որբեր են թողնում,,,

Ներկայությունը նրանց անգամ
Վտանգավոր է մարդկության համար
Ծնողներն իրենց անգամ սարսռում ու գունատվում են
Նրանց տեսնելիս,
Քանզի գիտեն՝արատ են ծնել:
Պատերազմում են անգամ մահացու
Զենքն ի զորու չէ նրանց վերացնել
Քանզի նրանց տերը,հովանավորը
Չար հրեշտակն է:

Ու աշխարհը այս նրանց պատճառով
Անվանում ենք մենք աննիծված ու չար:

Ու մենք լռեցինք

Ու սովորեցինք լռել
,,,,Լռել այն պահին
Երբ խոսել էր պետք,
Երբ աչքերում խոր
Նոր սիրո կրակ արթնացնել էր պետք,
Երբ անհուն ծովից ջրի մի կաթիլ դուր հանել էր պետք,
Երբ երազն անհուն ավարտել էր պետք,
Երբ որ եղածը արժեվորել էր պետք,
Իրականություն մուտք գործել էր պետք,
Ու մենք լռեցինք,
 Երբ մոմին հանգած
Կայծ էր միայն պետք
Երբ մեզ ՝երկուսիս,միայն սեր էր պետք,,
Բայց մենք լռեցինք,,,
Բոլոր մոմերը թրջվեցին ջրում,
Բոլոր կայծերը հանգեցին հավետ,
Կոտրված սիրտը  փշրվե՛ց,ընկա՛վ
Ու սիրո ծովը անհայտ վերացավ
Մի լճակ մնաց՝
Այն էլ իմ սրտում,
Ու իմ մակույկով մինչեւ հիմա էլ
Դուրս գալ եմ ուզում
Բայց խեղդվում եմ իմ հիշողության
Ալիքների մեջ,չար լեզուների թակարդների մեջ
Այն թակարդների,որոնց պատճառով
Դու ինքդ էլ ընկար,,,

Մենք ենք մեղավոր

Մենք ենք մեղավոր մեր դժբախտության համար,,,,Ուղակի մենք սովոր ենք նվիրվել նրանց,ում համար մեր կյանքը գրոշի արժեք չունի,ում համար մենք հերթականն ենք եւ ում համար մեր եղելությունը հավասար է ոչնչի,,,Եւ,ցավոք սրտի նրանց աստվածացումը,նրանց դերի գերագնահատումը նրանց երջանկության համար մտահոգվելը դառնում է մե՛ր իսկ դժբախտության պատճառը,,,Իսկ նրանց,ովքեր րոպե անգամ չեն վարանի կյանքը զոհել մեզ համար մենք սովոր ենք անվանել <քծնող,աներես>Միջդեռ քծնողը հե՛նց մենք ենք,որ մոռացել ենք մեր կերպարը,որ իրարից չենք զատում մեր լավն ու վատը,բարեկամին ու դավաճանին,,,Իսկ կյանքը անցնում է թողնելով դառը հիշողություններ ու ցավոտ հետքեր՝սրտում,,,,

Ինչ եղավ

Կասե՞ս ինչ եղավ,որ երկնքում այս թավ
Աստղերը կորան,հավետ հեռացան
Կասե՞ս թե ինչու նոր բուսնած վարդը
Այսպես չորացավ՝փշերն թողնելով ,
Կասե՞ս ինչու է կյանքի գարունում
Միշտ անձրեւ լինում,
Մի դաժան անձրեւ,լափող, ավիրող
Խոր վերքեր թողնող,
Ասա՛, խնդրում եմ
Միթե՞ անձրեւից դու էլ թրջվեցիր
Միթե՞ այդքան թույլ,դավաճան էիր
Թողիր գնացիր,առանց զղջալու
Կարող ես չասել քո մեղքով էր դա
 Թե մեկ ուրիշի,կամ մի չար լեզվի,
Դա կարեւոր չէ,,
Գեթ մի բան կասեմ
Երջանիկ է նա,ով սիրում է միշտ
Ով չի մոռանում
Ով չի խոնարհվում
Ով ապտակում է իրեն ծեծողին
Ով դիմանում է բոլոր ցավերին,,,
Իմ սերը թույլ չէ,նման չէ քոնին
Այն միշտ ամուր է,որքան էլ ծռեն
Արհամարանքով որքան էլ զոհեն
Այն կենդանի է ու չի խոնարհվում,,,

Եթե ուզես

Եթե հանկարծ մի օր հիշես ,
Որ անցյալ մեկին թողել
Եթե հիշես ,որ սիրել ես
Եթե փորձես անցյալն փոխել
Ինչ որ  ձեւով խեղաթյուրել,
Քո շահերին հարմարեցնել,
Չի ների այն քեզ  քեզ էլ երբեք
Քանզի անցյալ անողոք է
Չի ներում այն ինչ էլ անես
Քեզ էլ նույնիսկ ,եթե զոհես
Նրա սլաքն էլ չի թեքվի
Նրա վճիռն էլ չի բեկվի,,
Միշտ կտրում է նրա թուրը
Ու մարում է անշեջ հուրը
Բայց ո՛չ,նա չէ մեղավորը
Մենք ենք ընտրել կյանքի ձեւը,
Ու պայքարել,պայքարել ենք
Միշտ փորձել ենք հետ դարձնել
Ասած խոսքից հրաժարվել
Բաց թողնված նետն ենք ուզում
Մենք ետ բերել,
Բայց այս կյանքը ետ չի գալու
Ժամանակն էլ չի կանգնելու,,,

Կենսագրություն

Բաժանում

 Ու օտարացանք,,,,Չփրկեց ոչինչ,
Կորցրեցինք իրար,միթե՞ առհավետ,,


Քի սիրո համար անվերջ կռվեցի,
Բայց զոհը դարձա իմ իսկ փամփուշտի,,,

Խոսիր խնդրում եմ
Մի լռիր այդպես,Քո լռությունը
Մարում է հույսիս ջահերը բոլոր,,,,

Ո՛վ ճակատագիր անողոք ես դու
Բաժանեցիր մեզ,իրարից հեռու
Դու մեզ վանեցիր,քարից ես հենց ես դու,,,


Իսկ դու կներես,որ սիրել եմ քեզ,
Որ նվիրվել եմ,
Պատրստ եմ եղել կյանքս անգամ տալ,,,
Իսկ հիմա այսպես միայնակ կանգնած
 Ստիպված եմ լալ,,, :(

Վերջին զանգ

Ավարտեցի:Մի քիչ տխուր մի քիչ էլ ուրախ:Հետս շատ բաներ տարա հիշողությանս արկղը լցնելու՝ուրախ պահեր,վեճեր կռիվներ ,համերաշխություն,սեր ու մի քիչ էլ զայրույթ:Ու հիմա արդեն չկա անսահմանափակ սխալներ գործելու հնարավորությունը,ներող հասարակությունը,չափահաս լինելը պարտավորեցնում է կատարել բոլոր հարազատներիս ու իմ լավը կամեցողների սպասումները:Դե դպրոցից էլ մի 2 հատ նամռոտած դեմքերով հիշողություններ մնացին՝մակագրված տնօրեն,դասղեկ,բայց դե հուսով եմ հաջողություններովս հենց իրենց մտածողությունը կփոխեմ:Հաջողություն դպրոց՝լավ թե վատ դու իմն ես եղել,կկարոտեմ քեզ:

Նորից հրաժեշտ

Մոռանա՞լ,,,,,Ինչու՞,երբ մոխիրից նոր կայծերեն դուրս թռչում,երբ մարած հույսերը նորից սկսում են արթնանալ,,երբ տանջված հոգիդ,որ քնել է դալկացած ցավից,սկսում է արթանանալ,,,Երբ էլ չես կարողանում դիմակայել կարոտին,ասել ամեն ինչ լավ է,որ մոռացել ես,,,Եւ այդ պահին նոր կյանք առած բոլոր մոմերը գցես ջուրը,որն առաջացել է չար լեզուների պոռթկումից ու մեր վեճերի արդյունքում,,,Ամեն անգամ չէ ,որ կամուրջները պատրաստեմ այրել ու քեզ հրաժեշտ տալ,,,,Քո հետ հրաժեշտը եթե լինի էլ,թո՛ղ լինի այն 4 տախտակի ուղեկցությամբ.....

Իսկ դու գիտես

Իսկ դու գիտե՞ս ,ինչ է նշանակում սիրել բայց լռել,տեսնել բայց հայացքը թեքել ,որ մոխիրը նոր հրով չբռնկվի,,Գիտե՞ս ադյոք ինչ է նշանակում ցտեսություն ասել,երբ Ողջույնը դեռ ասված չէ,զգալ շունչը,որ ուրիշի համար է շնչում,,,Ասել գնաաա՜,երբ սիրտդ ոռնում է <Ա՜րի կարոտել եմ քեզ>,,,Գիտես ինչ է նշանակում ժպտալ,ցույց տալ ,թե ամեն ինչ լավ է,երբ իարականում միակ լավ բանը դա քեզ տեսնելն է,Թեկու՜զ հեռու,թեկու՜զ ուրիշի գրկում....Միայն տեսնել.....

Նամակ լուսնին

Լուսին՞ :Գոնե դու ինձ լսում ե՞ս:Գոնե քո մոտ հավատ մնացել է ապագայի նկատմամբ՞:Միայն չասես որ քո աչքերն էլ են թաց,,,Միայն չասես ,որ կյանքի վայրուվերումները քեզ էլ են կոտրել,,,,Միայն չասես,որ կյանքի ճանապարհին դու էլ ես հոգնել,,,Ու,խնդրում եմ,եթե այդպիսի բան նույնիսկ կա ,այնպես արա, որ ականջներս ունկնդիր չլինեն քՈ հառաչին,,,Գիտեմ,որ մեղավոր եմ ,գիտեմ որ կյանքի այս փշոտ ճանապարհին ընկնելու պատճառը այն խոչընդոտներն էին ,որոնք առաջացել էին իմ կողմից չափազանց վստահ քայլելու պատճառով,,,Քեզ անտեսելու քեզ վիրավորելու պատճառով,,,Բայց խնդրում եմ դու էլ ինձ հասկացիր,,,Կյանքիս աստղը հոգնել է գորշ մնալուց..... 

Երբեմն զղջում եմ,որ ապաշխարությունս դարձել է հաջորդ սխալիս հիմքը,,,

Ժամանակը եւ անտարբերությունը չեն սպասնում սերը,նրանք այն դարձնում են ուժեղ արժանավորին մատուցելու համար....

Թեկուզ համրանամ ու ոչինչ չասեմ,
Թեկուզ կուրանամ ոչինչ չտեսնեմ,
Թեկուզ խուլ դառնամ ոչինչ չլսեմ
Թեկուս եւ մեռնեմ հեռանամ գնամ 
Սրտումս քո սերը հավերժ կմնա,,,,,

ՊԱՏՐԱՍՏ ԵՄ ԽՈՆԱՐՀՎԵԼ ԱՐՑՈՒՆՔԻՑ ԹՐՋՎԱԾ ԹԱՇԿԻՆԱԿԻԴ ԱՌԱՋ,,,,,,

Ժպիտները էլ չկան ....Կորել են անհետ,անտես ...Երջանկություն ուր ես դու? Միթե դու էլ ես այպես:?? Երազի նման դու էլ հեռացար ...Միրաժի նման անհետ ու անտես ...Փոթորկի նման դու սարսափազդու... Զեփյուռի նման մեղմ ու հաճելի:... Բաժա՛նման ընկեր,մենու՛թյան ընկեր: