Մենք ենք մեղավոր մեր դժբախտության համար,,,,Ուղակի մենք սովոր ենք նվիրվել նրանց,ում համար մեր կյանքը գրոշի արժեք չունի,ում համար մենք հերթականն ենք եւ ում համար մեր եղելությունը հավասար է ոչնչի,,,Եւ,ցավոք սրտի նրանց աստվածացումը,նրանց դերի գերագնահատումը նրանց երջանկության համար մտահոգվելը դառնում է մե՛ր իսկ դժբախտության պատճառը,,,Իսկ նրանց,ովքեր րոպե անգամ չեն վարանի կյանքը զոհել մեզ համար մենք սովոր ենք անվանել <քծնող,աներես>Միջդեռ քծնողը հե՛նց մենք ենք,որ մոռացել ենք մեր կերպարը,որ իրարից չենք զատում մեր լավն ու վատը,բարեկամին ու դավաճանին,,,Իսկ կյանքը անցնում է թողնելով դառը հիշողություններ ու ցավոտ հետքեր՝սրտում,,,,
No comments:
Post a Comment