Քամին հեքիաթ էր ասում,
Քամին կարոտ էր կանչում,
Ռազմի դաշտ գնացողին
Քամին հեռու էր տանում:
Հեռվում ժայռն էր դղրդում
Հեռվում քարն էր մղկտում
Հրանոթի աղմուկից
Քամու ողբը չէր լսվում:
Ու հանկարծ աղմուկը լռեց,
Քամին նորից երգ երգեց
Բայց ո՛չ կարոտի տաղի
Նա Տեր Ողորմեա կանչեց:
Քամին հեքիաթ էր ասում
Քամին հին երգն էր երգում
Աշխարհի կարգի համար,
Իր կարապետի համար
Հողի մի շերտի համար
Զոհված հերոսի մասին
Քամին ասքեր էր պատմում...
No comments:
Post a Comment