Ամպերի նման երկնքից կախվել
Աղոթք է ասում եկող եկող դարերին,
Ու խունկ է ծխում անցած օրերի
Անտես շիրիմին...
Ժամն է ծանրացել,
Դարից է կախվել,
Ինպես մի անզոր լերդացած մասնիկ,
Որ ստեղծվել է ոչ ոքի կամքով
Չարի՛ք է դարձել :
ԱՄե՜նքի կամքին գնում հակառակ
Ամենքի կամքին եւ գերի դառնում
Եւ դառնալով հենց ինքը ՝ վերջին
Ազատագրում է ամեն-ամենքին ՝
Պատուհաս դարձած
Նվիրյա՜լ կյանքից:
Րոպեն քարացել,թիկնել են սարին
Անտարբերության քողից սփրթնած
Բողոքն է ուղղում համայն աշխարհին:
-Ո՛չ ոք չգիտի, թե ինչու եմ ես,
Որ այրի կամքի կատարողն եմ ես
Քանի քանիսին բախտի տերն եմ ես:
Ես այն վերջինն եմ, որի ընթաքում
Դարերի շարքը երես է թեքում
Իրեն հարազատ հազարամյակից,
Ես անիցյալ այն Աստծուց տրվածն եմ,
Որի ընթացքում աշխահ է լցվում,
Աշխարհ ՝ դատարկվում:
Որի իմաստը չար որակելուցի՛նքդ ես չարանում,
Հայրասպան ու կենասպան դառնում:
Ա՜խ դու հին վարկյան,
Որով ,ես անցա,
Որով նա անցավ,
Ու հզոր Տերը
Նրան չներեց:
Բոլորի նման
Ո՛չ բոլորի պես
Դու էլ ես անցնում
Թողնու՜մ հեռանում:
Բայց քո ընթացքը բնավ չեմ տեսնում
Ու ոչ էլ զգում
Անաչառ կյանքի
Աչառու ու նենգ որոնումներում:
Ստո՜ր ժամանակ
Քծնող խաղընկեր:
Զարմանում եմ ես
Թե մոլորակներն իրար նայելիս
Ինչպե՞ս չեն զգում ներկայությունդ,
Չեմ կարող ասել ,
Գուցե հենց այնպես քեզ ստեղծելիս
Արարիչը մեր հարբա՜ծ է եղել,
Որ չի նկատել թե ինչպես հանդարտ
Սեւ հրեշտակից երկրորդն է շինում:
Եւ ժամանակը շրջում է հանդարտ
Նայում աջ ու ձախ,
Դանդաղ ծիկրակում շուրջը ստուգում
Որ գերիները իրեն չլեքեն:
Նա շղթայված է,
Կապված անկյունում:
երեւի ինքն էլ
Միայն այս հարցում զորություն չունի
