Չգիտես ինչու օրը ընթացիկ
Աղոտ է այսպես,
Ոչինչ չի տալիս,քանզի ինքս էլ
Ոչինչ չեմ ուզում:
Այդպես է հիրավ,
Երբ կառապանը ցանկություն չունի
Հին բեռը շարժել բարի ուղությամբ
Սայլը չի շարժի,որքան էլ ուզի:
Ա՜խ հենց այդպես էլ
Տկարս է դարձել:
Բայց մի շտապիր ապիկարիս պես
Վարվել հենց այսպես:
Չեմ արժեւորում ես երբեք ներկան,
Առկա այս օրը:
Այս օրն իմը չէ
Քանզի այս օրը ես էլ եմ ներկա
Եւ ոտքերիս տակ,հմուտ տեղադրած
Նռնակը երբեք,երբեք չի ճայթի:
Պաշտում եմ վաղը
Քանզի հենց վաղը
երբ ոտքս հանեմ
Նռնակը պայթի ,գետինը քանդվի
Կգերադասես ներկայությունս
հողի մի շերտի իզուր կորստից.
No comments:
Post a Comment