Սեպերն են սուր իջել:
Նավապետը զուր քնել.
Ղեկն է ըմբոստացել:
Այդ սի՞րտս է անճարակ,
Որ սիրում է ճերմակ
Թե միտքս է մոլորվել
Արդարից օտարվել:
Եւ ոխակալ կյանքիս
ժանիք պիտի խրեմ:
Հարց պիտ ձևակերպեմ,
Տառապանքով թրծեմ
Եւ շպրտեմ դեպի
Զորությունը նրա:
Պիտի ձայն տամ մտքիս,
Ձայնիս ելևէջ տամ
Ու ողբագին ոռնամ:
-Ու՞ր է ճշմարտությունն ,
Որ ինքդ էիր հնում,
Ու՞ր է խոստումդ հին
Որ կմնաս մեզնում,
Եւ ու՞ր ենք մենք արդյոք,
Որ այսօր քոնը չենք
Այդ ու՞ր ենք չքացել,
Որ ձայնիդ անհողե
Անհաղորդ ես թողել:
Տու՜ր ինձ արդարության
Ստորագույն նմուշ,
Որ արտապատկերեմ
Օրինակը նրա,
Դաջեմ նվաղ սրտիս
Ու թող հավերժ մնա:
Գուցե այդպես գոնե
Հորձանուտներումդ
Կածանս միշտ գիտցեմ,
Որ զոհը չլինեմ
Հրդեհի դառնահոտ,
Որ ծնունդ էր առել
Աղոթքիցս մոմե:
Տու՜ր ինձ իմաստություն:
