Որի կարիքը բնավ էլ չունեմ
Մի օր էլ անցավ .այն սուրբ օրերից
Առանց որի ես ընթացք չունեմ:
Մի օր էլ անցավ .անգութ օրերից,
Որի գալստից սիրտս նվաղում,հոգիս տրտնջում
Մի օր էլ անցավ .այն խինդ օրերից,
Որ վերածվում է դրախտի հայլու:
Հենց այդ օրերին քո հրկեզ փայլից
Արեւը շիկնում, քո շուքից տրտմում
Ու մայր է մտնում
Իսկ դու չես գալիս...
Եւ քո փոխարեն ՝
Իբրեւ վերքերիս մի նոր թարմացում
Գիշերն է գալիս
Անողոք ,անսիրտ նա կուլ է տալիս
Եւ հրկեզ փայլդ, եւ մայր արեւից
Մխիթարանքի,նո կյանքի համար
Պարգեւանք տրված շողը արեւի:
Միթե՞ մինչ այսօր դու չես հասկացել,
Որ այս անիծյալ,
Միֆերով շինված անխախտ գիշերը
Ինձ ու քեզ բնավ ոչինչ չի տալիս .
Ուրվականներն են մեր լոկ փարվում
Ժամերով մ նում ջերմ զրույց անում
Հետո հասկանում պահի սարսափը,
Մեր անողջամիտ
Անսիրտ ու անտեր այս ծով պարապը
Միրաժի նման ի չիք է դառնում:
Միթե՞ չգիտես ,որ ժամանակը
Այո՛ ,հենց այդ նույն,սին անճարակը
Ոչ ինձ է դառնում նոր սպեղանի
Եւ ոչ քեզ տալիս ինձ գնահատման մի առիթ եւս:
Այդ ժամանակը տրված է գալու
Եւ ոչ անդադար ողբագին լալու
Սեւը տրված է սպիտակին նոր արժեք տալու
Եւ ո՛չ նենգաբար երկրպագելու,պաշտելու համար:
Հույսը տրված է մոտ ընկերոջը
Միշտ տալու համար,ոչ ունենալու:
Կյանքը տրված է ոչ թե քանդելու,ապականելու
Այլ քո իղձերը,հոգու գանձերը
Վերստին անգամ ցույց տալու համար:
Մի օր էլ անցավ այն հին օրերից
Որ նորանում է եւ անդարձ գնում,
Մի օր էլ անցավ այն նոր օրերից
Որ հնանում ,փտում գնում է
Առանց բաղձալի քո ճառագումի....
No comments:
Post a Comment