Որ ժայռը քարացած
Դարերով փափագած
Անդունդի գիրկն ընկնի:
Դու նորից եկել ես,
Որ որբուկին խռոված,
Մարդկանցից նեղացած
Ստիպես չարիքին
Լացի կերպարանք տալ,
Եւ արեւին տեսնել
Մաքրագործված աչքով:
Դու նորից եկել ես,
Որ ծառը չորացած
Մի անգամ էլ զգա
Շունչն այն հոգեհմա,
Որ գարունն է բերել,
Որ գարուն է բերել:
Դու նորից եկել ես
Կասկած առաջացնես
Ճգնավորի հոգում:
Նրան ապացուցես,
Որ սերդ օրավոր
Զոր է Զորավորի
Հավերժահաս սիրուց:
Դու նորից եկել ես,
Որ նորից հեռանաս:
No comments:
Post a Comment