Եվ այս աշխարհում, այս հողագնդում
Մեզ հետ հավասար ապրում են նրանք:
Այո՛,սովոր են նրանք միշտ սողալ,
Ծանոթ չե նրանց <պատիվ >ասվածը
Խոսում են անվերջ՝խայթում են անվերջ
Բոլորի նման ժպտում են նրանք՝
Առաջ սողալով անվերջ քծնում են,
Բայց երբ որ պետք չես
Դիմանկն հանում են
Գիշատչի նման անվերջ նայում
Քո ընկնելուն են նրանք սպասում
Որ միանգամից մարմինդ հոշոտեն
Քանզի քո հոգին հասու չէ նրանց....
Նրանց ճամփան միշտ հարթ է լինում
Քանզի գտնում են իրենց նմանին
Ու ոհմակով են որսն շարունակում:
Որսում են անվերջ
Իրենց ետեվից միշտ ցավ են թողնում
Անհամար, անթիվ վրեժով լցված որբեր են թողնում,,,
Ներկայությունը նրանց անգամ
Վտանգավոր է մարդկության համար
Ծնողներն իրենց անգամ սարսռում ու գունատվում են
Նրանց տեսնելիս,
Քանզի գիտեն՝արատ են ծնել:
Պատերազմում են անգամ մահացու
Զենքն ի զորու չէ նրանց վերացնել
Քանզի նրանց տերը,հովանավորը
Չար հրեշտակն է:
Ու աշխարհը այս նրանց պատճառով
Անվանում ենք մենք աննիծված ու չար:
No comments:
Post a Comment